Mijn textielcollages variëren in grootte. De kleinste is 9 bij 13 centimeter. Het grootste hand geborduurde collage is 170 bij 170 centimeter. Bij alle maten gebruik ik dezelfde technieken: schilderen, appliqueren en borduren. Vooral dat borduren met een dunne draad is nogal een monnikenwerk. Daardoor doe ik soms langer dan een jaar over een collage. Dat is niet efficiënt, commercieel gezien onbetaalbaar en de kik van “Hoera, het is af!” laat lang op zich wachten. Kleinere werken zijn overzichtelijk, sneller klaar en verkoopbaar, makkelijk in te lijsten en op te hangen, er is altijd wel een plekje voor te vinden.

Waarom dan zo groot?

Eerlijk gezegd weet ik het antwoord niet zo goed. De maat en de grote hoeveelheid werk fascineert me. Ik besteed heel veel tijd aan hele langzame handelingen. Het vergt veel vooruit denken. Er past zoveel op een groot doek, dat je moet nadenken over de compositie en de volgorde van aanbrengen. Het voelt als een nieuwe wereld scheppen, een scène opbouwen waar ik heel veel grappige details in kwijt kan, zonder de hoofdlijn te verliezen. Gedurende de tijd ontwikkel ik een band met het doek. Het is er als ik me goed voel maar ook als het even niet zo lekker gaat. Het is er in de zomer en in de winter. En het groeit gestaag, altijd net anders dan ik van te voren had gedacht. De wereld om me heen verandert ook in zo’n jaar en dat betekent soms dat er andere keuzes gemaakt worden, andere spelers en teksten op het doek verschijnen.

“Waarom verkoop je de doeken niet?” wordt me vaak gevraagd. Ik kan het niet. De uren werk en de band die ik met het doek heb, dat is niet in geld uit te drukken. De doeken zijn een beetje mijn kinderen. Die verkoop je toch niet? Nee, maar ze gaan op een dag wel het huis uit. Daarom exposeer ik graag en denk ik na over geschikte plekken waar ze het beste tot hun recht komen. Als ze daar welkom zijn, dan laat ik ze gaan en zwaai ik ze met liefde uit.